เมื่อก่อนไม่เคยคิดที่จะพูดอะไรออกไปเลย เพราะไม่อยากเสียเขาไป คำว่ากลัวนี้เละ พอถึงจุดๆนึง ไม่ไหวเเล้ว พอพูดออกไปก็หาว่างี่เง่า เข้าเเต่ใจตัวเอง เเล้วฉันควรได้รับมันไม่ละ ยอมทุกอย่างให้อยู่ในสาย ทั้งๆที่เขานอนอยู่กับอีกคน เพราะเขาบอกไม่มีอะไร ยอมอยู่ในสายทั้งที่เขาพูดได้ เเต่เขาเลือกที่จะไม่พูด เเต่เขาเลือกพิมพ์คุย ยอมทั้งนั้นๆที่รู้ว่าเขาจะไม่ลืมอีกคน เเต่เรารักเขาไง เขาไปกินหมูทะเลาะกับเพื่อนที่ทำงานด้วนกัน เเต่ก็มีคนเก่าไปด้วย เมื่อเราเคยอยู่ในสายได้เเต่พอคนนี้ไปอยู่ไม่ได้ เเบตจะหมดบ้างอะไรบ้างละ (ที่เราเดินออกมาให้คนเก่าเขาเราช่วย ตอนเเรกเลยนะ ไม่เคยอยู่กับคนเก่าเลย ไม่เคยคิดที่จะกับมาอยู่กับเขาเลย) เพราะเรารอเขาเปลี่ยนนิสัยเขาไง ไม่เคยง้อ ไม่เคยตาม ไม่เคยอะไรเลย มีเเต่ให้ไล่ให้กับไปหาคนเก่าขอเรา เราเห็นเเก่ตัวหลอก ที่เราทำเเบบนี้ เขาเคยเห็นความผิดตัวเองบ้างรึป่าว ไม่เปลี่ยนอะไรเพื่อเราเลยสักอย่าง เเต่ไปเปลี่ยนให้คนเก่าเขา เราผิดอะไรที่เลือกคนเก่าของเราเหมือนกัน ? จะไปพูดอะไรให้ใครฟัง ดูตัวเองก่อนนะคะ