ทอฝันพาตัวเองเดินออกมาจากซอกตึกอย่างเชื่องช้า ลมหายใจยังคงติดขัด ความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกมันเป็นแบบนี้นี่เอง แต่ร่างกายของเธอกลับยังปรับตัวรับความโล่งใจนี้ไม่ทัน พัตมนต์ขยับก้าวเข้ามาเดินเคียงข้าง เธอไม่ได้เอ่ยถามและไม่ได้พูดปลอบใจให้มากความ ท่อนแขนเรียวยกขึ้นโอบไหล่คนตัวเล็กเอาไว้แล้วออกแรงบีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความรู้สึกมาให้อย่างชัดเจนว่าเธอจะอยู่ตรงนี้ ทอฝันหลับตาลงซึมซับความอบอุ่น พร้อมกับทิ้งน้ำหนักตัวพิงไปกับแรงประคอง พัตมนต์ก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากอุ่นกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ดื้อนักนะเรา”