จูบที่ตั้งใจจะให้จบลงเพียงชั่วครู่กลับเนิ่นนานกว่าที่คาดคิด เสียงริมฝีปากบดเบียดกันดังก้องในความเงียบสงัดของสตูดิโอ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว มือซุกซนของพัตมนต์ที่วางเกาะเกี่ยวอยู่บนเอวคอดเริ่มอยู่ไม่สุข มันค่อยๆ เลื่อนต่ำลงอย่างเผลอไผล ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปสัมผัสผิวกายภายใต้ผ้าซาตินเนื้อนิ่ม ทอฝันสะดุ้งสุดตัว เธอรีบยกมือขึ้นตีไหล่คนฉวยโอกาสเบาๆ เพื่อเรียกสติ “คุณพัต คนเยอะแยะนะคะ” พัตมนต์ชะงักกึก มือที่กำลังซุกซนหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ก่อนจะค่อยๆ ถอนมือออก และยอมผละใบหน้าออกมาเพียงนิดเพื่อมองแก้มแดงปลั่งของทอฝันด้วยความเสียดาย จากนั้นนางพญามาเฟียก็หันขวับไปทางทีมงาน ที่ตอนนี้กำลังตีหน้านิ่งสนิทราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ขอพักกองสิบห้านาทีค่ะ” เธอออกคำสั่งเสียงเข้ม “ฉันขอเวลาส่วนตัว เชิญทุกคนออกไปก่อน” เหล่าทีมงานมองหน้ากันเลิ่กลั่กแต่ก็รีบกุลีกุจอเก็บของและพากันเดินออกไปจนหมด เสียงฝีเท้าเงียบหายไปพร้อมกับประตูบานใหญ่ที่ปิดลง เหลือเพียงแสงไฟสตูดิโอที่ยังส่องสว่าง ทันทีที่ลับตาคน พัตมนต์ก็ไม่รอช้า เธอดึงร่างบางให้ลุกขึ้นแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ก่อนจะรวบเอวทอฝันให้ลงมานั่งที่ตัก ทอฝันร้องอุทานเบาๆ เมื่อถูกรวบตัวเข้ามาแนบชิด “คุณพัตทำอะไรคะเนี่ย” พัตมนต์ประคองใบหน้าสวยหวานให้หันมาสบตา “เธอทำฉันตบะแตก” พัตมนต์คาดโทษเสียงต่ำ ปลายจมูกคลอเคลียกันไม่ห่าง “รับผิดชอบด้วยการจูบฉันอีกที เดี๋ยวนี้เลย” ทอฝันหลุดขำออกมาทั้งที่ยังเขินหน้าแดง เธอพยายามจะกลั้นยิ้มแต่ก็หุบไม่ลง “ข้อหานี้มันแปลกๆ นะคะ” “ไม่แปลกเลยสักนิด” คนเอาแต่ใจสวนทันควัน “ก็เธอเป็นคนเริ่มก่อน” “คุณพัตต่างหากที่เริ่ม” บทสนทนาเถียงกันงุ้งงิ้งถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อพัตมนต์โน้มใบหน้าลงมาประกบจูบอีกครั้ง คราวนี้มันนุ่มนวลและอ้อยอิ่งกว่าเดิม มือเรียวทำได้เพียงกอดเอวบางไว้แน่นเพื่อซึมซับไออุ่น เธอไม่ได้ลุกล้ำไปมากกว่านี้ คุณมาเฟียผู้ไม่เคยอดทนกับอะไรเลย5555