จูบแรกนั้นไม่ได้เร่าร้อนหรือชำนาญ มีเพียงความ ประหม่าและความตั้งใจที่ซื่อตรง ปลายจมูกชนกันเบาๆก่อนจะผละหน้าออกจากกันด้วยความขัดเขิน ทั้งสองคนมองหน้ากันในระยะประชิด ใบหน้าของข้าวแดงปลั่ง ส่วนม่อนระบายยิ้มกว้างกว่าครั้งไหน ใต้เงาไม้ใหญ่หลังตึกเรียนในคืนสุดท้าย เด็กสาวทั้งสองคนยืนกุมมือกันแน่น ราวกับใช้สัมผัสนั้นยืนยันความรู้สึกที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น พอผละตัวออกจากกัน ทั้งสองก็ขยับถอยเว้นระยะห่างเพียงหนึ่งก้าว ใบหน้าเห่อร้อนแดงจัดไม่ต่างกัน ม่อนยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขิน หลบสายตาไปทางอื่นชั่วครู่แล้วจึงหันกลับมาสบตา “งั้น เป็นแฟนกันแล้วนะ” น้ำเสียงที่เคยมั่นใจแผ่วเบาลงกว่าปกติ ข้าวพยักหน้ารับติดกันหลายครั้ง สองแก้มยังคงแดงปลั่ง มือกำชายเสื้อเอาไว้แน่นด้วยความขัดเขิน “อื้อ เป็นแฟนกัน” คำตอบสั้นกระชับแต่กลับชัดเจนพอที่จะทำให้มุมปากของม่อนยกขึ้นจนสุด เธอยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ข้าวยื่นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่อุ้มติดตัวมาตลอดทั้งงานส่งให้ “อ่ะ ฝากดูแลด้วยนะ เหมือนที่ดูแลเรา”