ขิมหอบเอาถุงช็อกโกแลตและขนมหวานหลายชิ้นมากองรวมกันไว้บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาตัวใหญ่ ร่างเล็กทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิอย่างสบายใจ มือหนึ่งแกะขนมเข้าปากจนแก้มพองตุ่ย ส่วนอีกมือก็หยิบหนังสือเรียนวิชาบัญชีขึ้นมาเปิดอ่านรอ ท่าทางเพลิดเพลินนั้นทำเอาเจ้าตัวดูเหมือนจะลืมเวลาไปเสียสนิท เวลาล่วงเลยไปพักใหญ่ เฟจัดการเคลียร์กองเอกสารบนโต๊ะจนเสร็จเรียบร้อย ร่างสูงเดินบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้าตรงเข้ามาหา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างกัน แต่จังหวะที่มือเรียวเอื้อมไปหมายจะหยิบช็อกโกแลตในถุงของขิมมากินบ้าง คนหวงของกินกลับขยับเบี่ยงถุงขนมหลบหนีอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตวัดสายตาส่งค้อนวงโตไปให้อาจารย์สาวทันที "ไปเอาใหม่ในตู้เย็นสิคะอาจารย์ ตรงนี้ขิมจองแล้วนะ" เฟเลิกคิ้วสูง แกล้งปั้นหน้าดุใส่คนหวงของกิน "เดี๋ยวนี้หัดงกกับฉันเหรอ ขนมพวกนี้ฉันเป็นคนซื้อมานะ ยัยกระต่ายดื้อ" เจอคำค่อนขอดเข้าไป แทนที่ขิมจะเอ่ยปากเถียงกลับ ร่างเล็กกลับวางหนังสือในมือลงช้าๆ เธอจัดการแกะช็อกโกแลตพรีเมียมชิ้นพอดีคำออกมา แล้วส่งเข้าไปคาบไว้ที่ริมฝีปากบางของตัวเองเพียงครึ่งหนึ่ง เฟถึงกับเบิกตากว้างขึ้นทันที เมื่อจู่ๆ เด็กบัญชีที่เคยขี้อายกลับขยับตัวลุกขึ้น แล้วเดินมาทิ้งตัวนั่งคร่อมลงบนตักของเธออย่างจงใจ สองแขนเล็กยกขึ้นโอบรอบคอของอาจารย์สาวเอาไว้หลวมๆ ขิมหลับตาพริ้ม โน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกรั้นแตะชนกัน ก่อนจะค่อยๆ ป้อนช็อกโกแลตที่คาบเอาไว้ ส่งต่อให้ถึงริมฝีปากได้รูปของเฟอย่างยั่วเย้า ความหวานของรสช็อกโกแลตที่ผสมผสานเข้ากับสัมผัสนุ่มนวลบนริมฝีปาก ทำเอาสติสัมปชัญญะของอาจารย์สาวแทบจะกระเจิงไปในทันที เฟรีบดึงสติของตัวเองกลับมา วงแขนเรียวตวัดรัดช่วงเอวบางของคนบนตักให้ขยับเข้ามาแนบชิดกันยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงอ้าปากรับช็อกโกแลตชิ้นนั้นมาเคี้ยวช้าๆ อย่างพอใจ ก่อนจะยกมือขึ้นเชยคางมนให้เงยขึ้นมาสบตากัน นัยน์ตาคมคู่นั้นมีประกายร้อนจัดและลึกซึ้งเสียจนคนถูกมองถึงกับใจเต้นผิดจังหวะ เฟโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงจังหวะหายใจ ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชิดริมฝีปากบาง "อ้อนแบบนี้ คืนนี้ไปนอนคอนโดฉันนะ"