แนน สาวลูกเสี้ยวไทย-ซาอุวัยยี่สิบเก้าปี นั่งปั้นเซรามิกชิ้นใหม่อยู่ในสตูดิโอส่วนตัวด้วยอารมณ์ผ่อนคลาย บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบและดำเนินไปเหมือนเช้าวันธรรมดาทั่วไป แต่เพียงชั่วอึดใจ มือทั้งสองข้างที่กำลังประคองก้อนดินเหนียวกลับเริ่มสั่นจนควบคุมไม่ได้ อาการปวดศีรษะรุนแรงแล่นจี๊ดขึ้นมาอย่างกะทันหันจนเธอต้องชะงักมือ ตอนแรกแนนคิดว่าคงเป็นเพราะเธอนั่งทำงานอยู่ในท่าเดิมนานเกินไป หญิงสาวจึงตัดสินใจลุกไปล้างมือให้สะอาด แล้วเดินไปหยิบยาแก้ปวดมากิน หวังเพียงว่าอาการจะค่อยๆ ทุเลาลง เพื่อจะได้กลับมาลุยงานตรงหน้าต่อให้เสร็จ แต่ทุกอย่างกลับแย่ลงกว่าเดิม หัวใจเริ่มเต้นรัวเร็วผิดจังหวะ อาการสั่นตามร่างกายก็หนักขึ้นเรื่อยๆ จนเธอหวนนึกไปถึงช่วงวัยรุ่นตอนที่เคยป่วยหนักเพราะผลข้างเคียงจากยาลดน้ำหนัก ความกังวลค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอก แนนทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พร้อมกับจังหวะหายใจที่ถี่กระชั้น ร่างกายกำลังส่งสัญญาณเตือนอย่างหนัก และยาแก้ปวดเพียงเม็ดเดียวก็ไม่อาจช่วยอะไรได้เลย เมื่อฝืนทนต่อไปไม่ไหวและแน่ใจแล้วว่าร่างกายกำลังผิดปกติ หญิงสาวจึงตัดสินใจรีบล็อกสตูดิโอ ก่อนจะเรียกรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที เมื่อมาถึงโรงพยาบาล พยาบาลเข้ามาซักประวัติเบื้องต้นและวัดความดันให้ตามขั้นตอน แนนนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจด้วยความกระวนกระวาย จังหวะหัวใจยังคงเต้นรัวเร็วไปพร้อมกับมือทั้งสองข้างที่สั่นเทาไม่ยอมหยุด เมื่อถึงคิวของตัวเอง แนนค่อยๆ พยุงตัวเดินเข้าไปในห้องตรวจ ก่อนจะได้พบกับแพทย์เวรที่รับหน้าที่ตรวจโรคทั่วไปในวันนี้ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือคุณหมอสาวรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหมวยมีเสน่ห์ และมีลักยิ้มจางๆ แต้มอยู่บนแก้มยามที่ไม่ได้เอ่ยปากพูด ผมยาวที่ถูกปล่อยสยายขับให้ลุคนิ่งเท่ดูโดดเด่นขึ้นไปอีก ป้ายชื่อบนเสื้อกาวน์สีขาวระบุชัดเจนว่าเธอคือ แพทย์หญิงอันธิมา หมออันเริ่มซักถามอาการด้วยท่าทีสุขุมและใจเย็น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความใส่ใจ ประกอบกับจังหวะการพูดที่ชัดถ้อยชัดคำ สิ่งเหล่านี้ค่อยๆ ดึงให้แนนที่กำลังตื่นตระหนกเริ่มสงบลงทีละนิด จากอาการมือสั่น ใจเต้นเร็ว รวมถึงคำตอบเรื่องน้ำหนักตัวที่ซักถามเพิ่มเติม หมออันจึงประเมินเบื้องต้นได้ว่าสิ่งที่คนไข้กำลังเผชิญอยู่น่าจะไม่ใช่อาการปวดหัวธรรมดา หรือผลตกค้างจากการใช้ยาลดน้ำหนักในอดีตอย่างที่เจ้าตัวกังวล เพื่อความแน่ใจ หมออันจึงสั่งให้พยาบาลพาแนนไปเจาะเลือดเพื่อตรวจค่าการทำงานของต่อมไทรอยด์อย่างเร่งด่วน แนนนั่งรอผลเลือดอยู่นานเกือบสองชั่วโมง ระหว่างนั้นความคิดมากมายตีกันวุ่นวายอยู่ในหัว เธออดหวั่นใจไม่ได้ว่าตัวเองอาจกำลังเผชิญกับโรคร้ายแรงบางอย่าง โรคที่อาจส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตและงานปั้นเซรามิกซึ่งเป็นสิ่งที่เธอรักที่สุด เมื่อถูกเรียกตัวกลับเข้าไปในห้องตรวจอีกครั้ง หมออันกวาดสายตาไล่อ่านผลเลือดบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาแจ้งผลตรวจให้ทราบอย่างตรงไปตรงมาว่าตอนนี้แนนกำลังป่วยเป็นโรคไทรอยด์เป็นพิษ จากนั้นคุณหมอจึงเริ่มอธิบายถึงสาเหตุของโรค รวมถึงแนวทางการรักษาด้วยภาษาที่เข้าใจง่าย หลีกเลี่ยงศัพท์ทางการแพทย์ที่ซับซ้อน เพื่อให้แนนสามารถทำความเข้าใจสภาวะร่างกายของตัวเองในตอนนี้ได้อย่างรวดเร็ว ระหว่างที่อธิบายอาการและแนวทางรักษา หมออันสังเกตเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล รวมถึงมือทั้งสองข้างของคนไข้ที่ยังคงบีบเข้าหากันแน่น คุณหมอสาวจึงปรับเปลี่ยนจังหวะการพูด พร้อมกับเอ่ยให้กำลังใจด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นกว่าเดิม เพราะโรคนี้จำเป็นต้องกินยาและรักษาตัวอย่างต่อเนื่อง หมออันจึงจัดการนัดหมายให้แนนกลับมาเจาะเลือดเพื่อติดตามอาการอีกครั้งในเดือนหน้า ก่อนที่คนไข้จะลุกออกจากห้องตรวจ หมออันเอ่ยถามขึ้นว่าแนนพักอาศัยอยู่คนเดียวหรือไม่ และเมื่อได้รับคำตอบว่าอีกฝ่ายอยู่เพียงลำพัง สีหน้าของคุณหมอสาวก็ดูครุ่นคิดขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นหมออันจึงหยิบกระดาษแผ่นเล็กขึ้นมาจรดปากกาเขียนไอดีไลน์ส่วนตัวลงไป ก่อนจะยื่นส่งให้แนนพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ถ้ามีอาการใจสั่นผิดปกติหรือมือสั่นจนทนไม่ไหว ทักมาถามหมอได้ตลอดนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ” แนนรับกระดาษใบนั้นมาด้วยความประหลาดใจ มือเรียวกำกระดาษเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่รอยยิ้มบางตรงมุมปากของคุณหมอหน้าหมวยอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ หันหลังเดินออกจากห้องตรวจไป แต่ยิ่งก้าวเดินออกห่าง จังหวะหัวใจของเธอกลับยิ่งเต้นรัวแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะคราวนี้ อาการใจสั่นอาจไม่ได้เป็นเพียงผลข้างเคียงจากโรคไทรอยด์เป็นพิษเท่านั้น แต่มันยังมีความรู้สึกแปลกใหม่บางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาเงียบๆ เป็นความรู้สึกว้าวุ่นที่แม้แต่แนนเองก็ยังหาคำอธิบายให้ตัวเองไม่ถูก