“ข้อแรก พื้นที่ของเธอคือเรือนคนรับใช้ด้านหลังและตึกมูลนิธิ ห้ามเข้ามาเพ่นพ่านในตึกใหญ่ถ้าไม่มีคำสั่ง” มินตรารับฟังโดยไม่เอ่ยขัด แม้คำว่าเพ่นพ่านจะเสียดแทงความรู้สึกอยู่ลึกๆ แต่เธอเลือกที่จะเงียบ เพราะทุกถ้อยคำที่สวนกลับไป อาจกลายเป็นปัญหาที่ทำให้ยายของเธอลำบากกว่าเดิม “ข้อสอง ห้ามใช้ชื่อคุณแม่ไปแอบอ้างเพื่อหาผลประโยชน์กับคนอื่นเด็ดขาด” เด็กสาวพยักหน้ารับอย่างเชื่องช้า แววตาของเธอยังคงนิ่งสงบ แต่ภายในอกกลับจุกแน่นขึ้นทีละนิด เธอไม่เคยคิดจะเอาชื่อของใครไปใช้ ไม่เคยอยากได้อะไรจากบ้านหลังนี้มากไปกว่างานและโอกาสในการรักษายาย ถึงอย่างนั้นเธอก็รู้ดีว่าการอธิบายไปในตอนนี้คงไม่มีประโยชน์อันใด เพราะสำหรับอรัญญา เธอถูกตัดสินไปแล้วตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มทำงานเลยด้วยซ้ำ “ฉันเข้าใจค่ะ” มินตราตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้าอีกครั้ง “มีอะไรอีกไหมคะ” “ข้อสุดท้าย และเป็นข้อที่สำคัญที่สุด” อรัญญาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ความเงียบสั้นๆ นั้นทำให้บรรยากาศในห้องโถงยิ่งถูกกดทับลงหนักกว่าเดิม นัยน์ตาของเธอดุและจริงจัง จดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของมินตราโดยไม่ละไปไหน “อย่าทำตัวตีเสมอคนในบ้าน อย่าคิดว่าคุณแม่เอ็นดูแล้วเธอจะมีสิทธิ์พิเศษเหนือคนอื่น ถ้าฉันจับได้ว่าเธอคิดไม่ซื่อ ฉันจะไล่เธอออกไปทันที โดยไม่สนว่าคุณแม่จะว่ายังไง” หลังประโยคคำขาดนั้นจบลง ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องโถงกว้างอีกครั้ง มินตรายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แต่ปลายนิ้วที่แนบอยู่ข้างลำตัวกลับค่อยๆ เกร็งขึ้น เธอรับรู้ได้ชัดเจนถึงความหวาดระแวงที่ผู้หญิงตรงหน้ามีต่อเธอ มันไม่ใช่แค่การตั้งกฎระเบียบ แต่มันคือการขีดเส้น กั้นระยะห่าง และผลักเธอออกไปให้ไกลที่สุดตั้งแต่วินาทีแรกที่เหยียบย่างเข้ามาในบ้านหลังนี้ มินตรากลืนความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกลงคอช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอรัญญา “ฉันรับปากค่ะ” น้ำเสียงของเธอดังฟังชัด ไม่มีความสั่นเครือ ไม่มีความลังเล และไม่ได้อ่อนลงเลยแม้แต่น้อย “แต่ฉันขอให้คุณจำไว้ด้วยเหมือนกัน ว่าฉันมาที่นี่ในฐานะคนทำงานแลกเงิน ไม่ใช่ทาสรับใช้ที่จะยอมให้ใครมากดหัวหรือดูถูกได้ตามใจชอบ” อรัญญาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คำตอบของเด็กสาวทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง มินตราไม่ยอมก้มหัว ไม่หลบสายตา และไม่พยายามทำตัวอ่อนแอเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ เหมือนพวกคนที่เธอเคยพบเจอมานักต่อนัก ตรงกันข้ามเด็กคนนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยแววตาแข็งกร้าว เหมือนคนที่ถูกชีวิตบีบคั้นจนไม่มีพื้นที่ให้ถอย แต่ก็ยังไม่ยอมล้มลงไปง่ายๆ มินตราขยับปลายนิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อยู่สลัมยังอยู่มาได้เลยค่ะ กฎบ้านคุณใหญ่ไม่น่าจะยากกว่าการหาเงินจ่ายค่าเช่าห้องหรอก คุณใหญ่ว่าจริงไหมคะ”